Metoda nacinania gwintów na tokarkach CNC nazywana jest gwintowaniem jednopunktowym z wykorzystaniem wymiennych płytek gwintowych. Ponieważ gwintowanie to zarówno wycinanie, jak i formowanie, kształt i rozmiar wkładki gwintowej muszą odpowiadać kształtowi i rozmiarowi gotowego gwintu.
Wymiary odpowiadają. Z definicji gwintowanie jednopunktowe to proces wycinania rowków spiralnych o określonym kształcie z jednakową prędkością postępową dla każdego obrotu wrzeciona. Równomierność gwintu jest kontrolowana przez zaprogramowaną prędkość posuwu w opcji Posuw na obrót. Przetwarzanie wątków
Posuwem jest zawsze skok gwintu, a nie skok. W przypadku gwintów jednozwojowych skok i skok są takie same. Ponieważ jednopunktowe przetwarzanie gwintów jest procesem wieloprzebiegowym, system obróbki CNC zapewnia synchronizację wrzeciona dla każdego przetwarzania gwintu.
Obróbka tokarska CNC
Obliczanie głębokości gwintu
Niezależnie od zastosowanej metody gwintowania, do różnych obliczeń wymagana jest głębokość gwintu. Można to obliczyć na podstawie tych popularnych wzorów (TPI to liczba wątków na cal):
Zewnętrzny gwint V (60 stopni w jednostkach metrycznych lub zwyczajowych w USA):
Wewnętrzny gwint V (60 stopni w jednostkach metrycznych lub zwyczajowych w USA)
Skok gwintu=odległość między dwoma odpowiednimi punktami sąsiednich gwintów.
Na rysunkach metrycznych skok gwintu jest podawany jako część oznaczenia gwintu.
Skok gwintu=odległość, jaką narzędzie do gwintowania pokonuje wzdłuż osi podczas jednego obrotu wrzeciona
Prędkość wrzeciona jest zawsze programowana w bezpośrednim trybie obr./min (G97), a nie w trybie stałej prędkości powierzchniowej G96.
Sposób karmienia
Sposób wnikania narzędzia gwintującego w materiał można zaprogramować na różne sposoby, korzystając z dwóch dostępnych metod posuwu. Posuw to rodzaj ruchu od jednego przejścia do drugiego. Trzy podstawowe metody podawania nici pokazano na rysunku 29:
1) Metoda wgłębna – zwana także posuwem promieniowym
2) Podejście kątowe – zwane także posuwem złożonym lub bocznym
3) Metoda zmodyfikowanego kąta – znana również jako modyfikowane zasilanie złożone (boczne).
Zwykle dobiera się określoną prędkość posuwu, aby uzyskać optymalne warunki skrawania krawędzi płytki w danym materiale. Z wyjątkiem niektórych bardzo drobnych skoków i miękkich materiałów, w przypadku większości nacinania gwintów korzystny będzie posuw złożony lub zmodyfikowany posuw złożony (metoda kątowa), pod warunkiem, że geometria gwintu na to pozwala. Na przykład gwinty kwadratowe będą wymagały posuwu promieniowego, podczas gdy gwinty Acme będą korzystne z posuwem złożonym.
Dostępne są cztery metody dla gwintów podajnika kompozytowego:
1) Stała ilość cięcia
2) Stała głębokość cięcia
3) Cięcie pojedynczą krawędzią
4) Cięcie dwustronne
Części do obróbki tokarki CNC
Posuw promieniowy
Jeśli warunki są odpowiednie, posuw promieniowy jest jedną z bardziej powszechnych metod gwintowania. Stosuje ruch skrawania prostopadle do wycinanej średnicy. Każda średnica otworu gwintowanego jest określona dla osi X, natomiast punkt początkowy osi Z pozostaje niezmieniony. Ta metoda karmienia jest odpowiednia dla
Miękkie materiały, takie jak mosiądz, niektóre gatunki aluminium itp. W przypadku twardszych materiałów może to spowodować uszkodzenie integralności gwintu i nie jest zalecane.
Konsekwencją promieniowego ruchu posuwowego jest to, że obie krawędzie ostrza pracują jednocześnie. Ponieważ krawędzie płytek są zwrócone ku sobie, wióry tworzą się jednocześnie na obu krawędziach, powodując problemy, których przyczyną mogą być wysokie temperatury, brak kanałów chłodziwa i zużycie narzędzia. Jeśli posuw promieniowy powoduje słabą jakość gwintu, problem często można rozwiązać stosując posuw złożony.
Mieszanka paszowa
Metoda podawania mieszanki – znana również jako metoda zasilania z boku – działa inaczej. Zamiast podawania narzędzia do gwintowania prostopadle do średnicy części, obliczenia trygonometryczne przesuwają położenie każdego przejścia do nowej pozycji Z. Ta metoda powoduje gwintowanie, w którym większość skrawania występuje na jednej krawędzi. Ponieważ tylko jedna krawędź płytki wykonuje większość pracy, powstałe ciepło może zostać odprowadzone od krawędzi narzędzia podczas zawijania się wiórów, co wydłuża żywotność narzędzia.
Dzięki metodzie gwintowania kompozytowego w przypadku większości gwintów można zastosować większą głębokość gwintu i mniejszą liczbę gwintów. Podawanie złożone można modyfikować, zapewniając od 1 do 2 stopni luzu na jednej krawędzi, aby zapobiec tarciu. Kąt gwintu będzie utrzymywany przez kąt wkładki gwintowej.
Działanie wątku
Wiele operacji gwintowania można zaprogramować dla typowej obróbki tokarskiej CNC. Niektóre operacje wymagają specjalnych typów wkładek do gwintowania, a niektóre operacje można zaprogramować tylko wtedy, gdy układ sterowania jest wyposażony w specjalne (opcjonalne) funkcje:
Gwint jednozwojowy o stałym skoku (zwykle używany G32 lub G76)
Gwint zmienny - zwiększanie lub zmniejszanie (opcja specjalna) (G34 i G35)
Instrukcja G32 jest czasami nazywana „gwintowaniem długim”, ponieważ każdy ruch narzędzia jest programowany jako blok. Programy korzystające z G32 mogą być długie i prawie niemożliwe do edycji bez znaczącego przeprogramowania. Metoda G32 natomiast oferuje dużą elastyczność i często jest jedyną metodą, którą można zastosować, szczególnie w przypadku gwintów specjalnych. Format programowania G32 wymaga co najmniej czterech bloków wejściowych, aby rozpocząć obróbkę pojedynczego gwintu od pozycji wyjściowej:
Cykl obróbki gwintu (G76)
G76 to cykl gwintowania z wieloma powtórzeniami i jest najczęstszą metodą generowania większości kształtów gwintów. Podobnie jak cykl obróbki zgrubnej, G76 jest dostępny w dwóch wersjach, w zależności od zastosowanego systemu sterowania. W przypadku starszych kontrolek użyj formatu pojedynczego bloku, a w przypadku nowszych kontrolek użyj formatu dwóch bloków. Format dwublokowy zapewnia dodatkowe ustawienia niedostępne w metodzie jednoblokowej.
Wielowątkowość
Gwinty wielozwojowe można programować przy użyciu instrukcji gwintowania G32 lub G76. Skok (i posuw) gwintu wielozwojowego to zawsze liczba zwojów pomnożona przez skok. Na przykład gwint trójzwojowy o skoku 0.0625 (16 TPI) będzie wynosił 0.1875 (F0.1875). Aby uzyskać prawidłowy rozkład każdego punktu początkowego wokół cylindra, każdy gwint musi rozpoczynać się pod równym kątem,
